Pierwszy z prawej w pierwszym rzędzie siedzi Henryk Czarnecki (1889–1972). Był on absolwentem krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych. Zajmował się konserwacją polichromii i fresków w kieleckiej katedrze oraz Pałacu Biskupów Krakowskich, a także wielu kościołach. Był też nauczycielem rysunku, kaligrafii i historii sztuki w kilku kieleckich państwowych i prywatnych szkołach średnich – głównie do 1939 r. w Państwowym Męskim Seminarium Nauczycielskim im. S. Żeromskiego oraz dorywczo w Gimnazjum Żeńskim E. Znojkiewiczowej, Gimnazjum Żeńskim S. Wolmanowej, szkole żeńskiej M. Krzyżanowskiej (późniejszym Gimnazjum Żeńskim im. A. Mickiewicza), Państwowym Gimnazjum Żeńskim im. Błogosławionej Kingi, Gimnazjum Męskim Żydowskim. Henryk Czarnecki to również zasłużony kielecki społecznik. Był współorganizatorem Koła Adeptów Sztuk Pięknych (1924-1928) i kieleckiego Towarzystwa Miłośników Sztuki (1927-1939), członkiem Polskiego Towarzystwa Krajoznawczego czy członkiem komitetu redakcyjnego miesięcznika „Radostowa” (1936–1939). Zajmował się także organizacją wystaw, głównie lokalnego środowiska artystów kieleckich, ale też krakowskich i warszawskich. Nie stronił od animowania środowiskowych spotkań towarzyskich, był też autorem karnawałowych teatralnych szopek polityczno-satyrycznych. Pisał poezję, chętnie wygłaszał wykłady i prelekcje. W czasie II wojny światowej pracował jako nauczyciel w szkolnictwie zawodowym, a równocześnie brał udział w tajnym nauczaniu, m.in. w Tajnych Kursach Akademickich Uniwersytetu Ziem Zachodnich, a także we własnym domu przy ul. Nowowiejskiej 7 – gdzie okresowo mieścił się lokal konspiracyjny Armii Krajowej. W 1945 r. założył Wojewódzką Szkołę Rzemiosł Artystycznych (obecnie Zespół Państwowych Szkół Plastycznych im. J. Szermentowskiego).
