Dla Autorów

Redakcja wydawnictw

ZESPÓŁ REDAKCYJNY
Jan Główka – redaktor
Marcin Kolasa – sekretarz
Krzysztof Myśliński

RADA NAUKOWA
Adam Massalski, Stanisław Meducki, Jerzy Szczepański, Lidia Michalska-Bracha, Jan Główka

 

INSTRUKCJA WYDAWNICZA

ZASADY PRZYGOTOWANIA TEKSTÓW DO DRUKU W „STUDIACH MUZEALNO-HISTORYCZNYCH”
 
ZASADY OGÓLNE
• Maszynopis należy dostarczyć w 1 egzemplarzu (wydruk + płyta CD) pocztą tradycyjną, osobiście do siedziby Redakcji (25-303 Kielce, ul. Świętego Leonarda 4) albo w formie elektronicznej (plików wysłanych na adres e-mail: poczta@muzeumhistoriikielc.pl).
• Wszystkie części składowe maszynopisu pracy przekazywane Redakcji (tekst, tabele, podpisy pod ryciny, ryciny, streszczenie) powinny zaczynać się od nowej strony, stanowić osobne pliki.
• Maszynopis: plik WORD, tekst czcionką „Times New Roman”, wielkość liter „12”, interlinia „1,5”, liczba znaków na stronie – ok. 1800. Prosimy o nieużywanie pogrubień oraz spacji do rozmieszczania i wyrównywania tekstu.
• Teksty do działów: „Studia i materiały”, „Komunikaty”, „Źródła”, „Recenzje i omówienia” – na początku (w lewym górnym rogu) kursywą imię i nazwisko autora tekstu, poniżej – tytuł artykułu, styl czcionki „normalny”; na końcu (pod tekstem, po lewej stronie), stopień lub tytuł naukowy autora oraz jego adres korespondencyjny (afiliacja).
• Przypisy: umieszczone na dole strony, czcionką „Times New Roman”, wielkość liter „10”, interlinia „1”, z wcięciem 1 tabulator. w pierwszej linii.
• Należy stosować następujące rozwinięcia lub skróty, np.:
pierwsza połowa XV w. – zamiast 1 poł. XV w. lub I poł. XV w.;
połowa XX w. – zamiast poł. XX w.;
z przełomu XVI i XVII w. – zamiast z XVII/XVIII w.
osiemnastowieczny – zamiast XVIII-wieczny;
lata osiemdziesiąte – zamiast lata 80-te.
 
TABELE
 stworzone przy użyciu wbudowanego edytora do któregoś z popularnych programów do edycji tekstów (np. Word, Open Office), czcionką „Times New Roman”, wielkość liter „10”, interlinia „1”, numerowane cyframi arabskimi, ich tytuły zamieszczone nad tabelami.
W razie potrzeby, pod tabelami należy umieścić objaśnienia zastosowanych w niej oznaczeń i skrótów.
np. Tabela 1 Pojazdy zaprzęgowe kieleckiego zakładu Buraków, Tabela 4 Kolorystyka stolarki okiennej
 
RYCINY
 nie należy ich wklejać w tekst, powinny być zapisane w osobnych plikach w formacie TIF lub JPG, minimalna jakość: 300 dpi, ich wielkość jest dostosowywana do tekstu oraz do wymiarów szpalty.
• Proponowane przez autora miejsce rycin w tekście winno być oznaczone, np. (fot. 1), oraz cytowane w tekście w kolejności od 1 do X.
• Wszystkie ilustracje, tj. rysunki, mapy, fotografie, tablice, wykresy itp. traktuje się jako ryciny, przyjmując dla nich wspólną, ciągłą numerację.
• Jeśli rycina stanowi reprodukcję z innej pracy, w podpisie należy powołać się na publikację, z której pochodzi rycina, stosując identyczną zasadę jej zapisu, jak przy cytowaniu pracy w tekście głównym.
• Należy podać autora rysunku lub fotografii.
np. Ryc. 5. Gmach Leonarda w Kielcach. Fasada. Fot. P. Dettloff
• Wszystkie mapy, plany itp. należy zawsze orientować północą ku górze strony.
• Podpisy do rycin: należy zamieścić w oddzielnym pliku WORD, czcionką „Times New Roman”, wielkość liter „12”, interlinia „1,5”, numerowane cyframi arabskimi,
np. Ryc. 1. Schemat okna z elementami stolarki okiennej, J. Tajchman, op. cit., s. 19 Ryc. 1.
Ryc. 4. Planta na wywyższenie Sali na dwa Łokcie w Gmachu Leonarda w Kielcach, 1818, Jan Bogumił Zschernig. Oryginał w AP Kielce, RGR, sygn. 2314, k.224, 225.
 
STRESZCZENIE
 Do artykułów przeznaczonych do publikacji w działach: „Studia i materiały”, „Komunikaty”, „Źródła”  należy dołączyć streszczenie o objętości maks. 2000 znaków ( 1 strony maszynopisu), które będzie tłumaczone i publikowane w języku angielskim.
• Nad streszczeniem umieszcza się tytuł artykułu wersalikami, czcionką „Times New Roman”, wielkość liter „12”, interlinia „1,5”
• Pod streszczeniem powinny być zamieszczone 3 „Słowa kluczowe”
 
PRZYPISY
• pierwsza litera imienia autora, nazwisko autora, tytuł publikacji – jeśli praca została wydana drukiem – tytuł kursywą, jeśli praca jest niepublikowana (w maszynopisie) to tytuł w cudzysłowie, miejsce wydania, rok wydania.
Np.: A. Massalski, Dzieje najstarszej szkoły średniej w Kielcach. I Liceum Ogólnokształcące in. Stefana Żeromskiego, Kielce 2010.
M. Starski, „Późnośredniowieczne naczynia gliniane z zamku w Pucku”, Warszawa 2002, maszynopis pracy magisterskiej w Instytucie Archeologii UW.
 
• jeśli publikacja jest pracą zbiorową, drukiem materiałów źródłowych – tytuł publikacji kursywą, redaktora/wydawcę/autora opracowania publikacji, miejsce wydania, rok wydania.
Np. Statuty i przywileje cechów bydgoskich z lat 1434-1770, wyd. T. Esman, Z. Guldon, Bydgoszcz 1963.
Zarys historii włókiennictwa na ziemiach polskich do końca XVIII wieku, red. J. Kamieńska, I. Turnau, Wrocław-Warszawa-Kraków 1966.
Acta nigra malefficorum Wisniciae (1665-1785). Księga czarna złoczyńców Sądu Kryminalnego w Wiśniczu (1665-1785), oprac. i wyd. W. Uruszczak, przy współpracy B. Migda, A. Karabowicz, A. Uruszczak, Kraków 2010.

• jeśli publikacja jest artykułem w czasopiśmie – autor, tytuł artykułu, tytuł czasopisma w cudzysłowie, potem rocznik /tom czasopisma, numer czasopisma, strony, na których znajduje się publikacja
Np.: M. Bogucka, O odzieży mieszkańców Gdańska w pierwszej połowie XVII wieku, „Rocznik Gdański” 1974, t. XXXII, z. 2, s. 175-191.
A. Karpiński, Dobroczynne i religijne legaty lwowskich mieszczan w świetle ich testamentów z lat 1550-1700, „Kw.HKM”, R. LIX, 2011, nr 3-4, s. 363-379.
• jeśli publikacja jest artykułem w serii wydawniczej – autor, tytuł artykułu, nazwa serii wydawniczej (bez kursywy i cudzysłowia), tom serii, redaktor/redaktorzy serii, miejsce, rok wydania publikacji, strony, na których znajduje się rozdział
Np. M. Kwapieniowa, Przygotowanie garncarzy do zawodu w świetle polskich statutów cechowych, Studia z Dziejów Rzemiosła i Przemysłu, t. 6, red. Z. Kamieńska, Wrocław-Warszawa-Kraków 1966, s. 76-122. 
• jeśli publikacja jest rozdziałem w pracy zbiorowej – autor, tytuł rozdziału, [w:] autor monografii, tytuł monografii, miejsce, rok wydania publikacji, strony, na których znajduje się rozdział / albo tytuł publikacji, redaktor/redaktorzy publikacji, miejsce, rok wydania publikacji, strony, na których znajduje się rozdział
Np. S.M. Szacherska, Płock za Jagiellonów, [w:] Dzieje Płocka, t. 1: Historia miasta do 1793 roku, red. M. Kallas, Płock 2000, s. 99-160.
U. Sowina, Zaopatrzenie Radomia w wodę w późnym średniowieczu i we wczesnej nowożytności. Problemy i możliwości badawcze – głos historyka, [w:] Radom: korzenie miasta i regionu. Materiały z konferencji „Radomski zespół osadniczy w dolinie rzeki mlecznej. Wyniki badań interdyscyplinarnych 2010 r.”, red. A. Buko, D. Główka,
M. Trzeciecki, t. 2, Warszawa 2011, s. 189-201.
• jeśli publikacja jest rozdziałem w pracy zbiorowej, która ukazała się jako tom jakiejś serii wydawniczej – autor, tytuł rozdziału, [w:] tytuł publikacji, redaktor/redaktorzy publikacji, nazwa serii wydawniczej (bez kursywy i cudzysłowia), miejsce, rok wydania publikacji, strony, na których znajduje się rozdział
Np. K. Sulkowska-Tuszyńska, Wyposażenie łaźni klasztoru kanoników regularnych w Trzemesznie, [w:] Materiały z VII Sesji Naukowej Uniwersyteckiego Centrum Archeologii Średniowiecza i Nowożytności „Wyposażenie wnętrz w średniowieczu” Toruń, 21-22 listopada 2002 roku, red. Olczak, Archaeologia Historica Polona, t. 14, Toruń 2004, s. 189-209.
• w przypadku gdy po raz kolejny cytujemy publikację danego autora, używamy skrótu
Np. H. Mazur, Kielecciana kartograficzne i ikonograficzne z lat 1795-1866 w zasobie Archiwum państwowego w Kielcach, „Studia Muzealno-Historyczne” 2010, t. 2, s. 155-196,  tworzymy skrót: H. Mazur, Kielecciana…, s. 168
• w przypadku, gdy podajemy więcej niż jedną publikację danego autora, to po raz pierwszy piszemy: tenże / tejże
Np. T. Ślawski, Z przeszłości garncarstwa w Bieczu, „Polska Sztuka Ludowa”, R. 15, 1961, nr 4, s. 215-228; tenże, Produkcja i wymiana towarowa Biecza w XVI i XVII wieku, Rzeszów 1968.
• potem obie publikacje można cytować skrótami
Np. T. Ślawski, Z przeszłości garncarstwa…, s. 224; tenże, Produkcja i wymiana…, s. 14.
• w przypadku, gdy w dalszej części tekstu przytaczamy publikację zbiorową, to cytujemy ją w skrócie
Np. Archeologia na progu III tysiąclecia…, s. 17.
• w przypadku, gdy w kolejnych przypisach odwołujemy się do tej samej publikacji to piszemy: tamże
Np. w przypisie 3:A. Klonder, Wszystka spuścizna…, s. 15.
to w przypisie 4: Tamże, s. 17.

 

PROCEDURA RECENZJI ZEWNĘTRZNYCH
tekstów zgłoszonych do publikacji w „Studiach Muzealno-Historycznych”
Przebieg procedury recenzyjnej rozpraw i artykułów recenzyjnych zgodny jest z zaleceniami Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego. Procedura recenzyjna przebiega z zachowaniem zasad poufności i ma charakter dwustronnie anonimowy. Sporządzenie recenzji powierza się specjalistom w dziedzinie, której dotyczy recenzowany tekst. Każda recenzja przygotowywana jest na opracowanym przez Redakcję formularzu. Autor nadsyłając tekst do Redakcji „Studiów Muzealno-Historycznych” tym samym godzi się na poddanie tekstu procedurze recenzyjnej, która przebiega w sposób następujący:
1. Oceny wstępnej, przy uwzględnieniu kryteriów formalnych, dokonuje Redakcja, autor zaś informowany jest o przekazaniu tekstu do recenzji bądź rezygnacji z tekstu.
2. Tekst w formie anonimowej wraz z formularzem oceny przekazuje się dwóm lub więcej niż dwóm recenzentom zewnętrznym, którzy zobowiązują się, że nie wykorzystają wiedzy na temat ocenianego tekstu przed jego publikacją na łamach „Kwartalnika Historii Kultury Materialnej”.
3. Po otrzymaniu recenzji Redakcja podejmuje decyzję o publikacji tekstu lub jego odrzuceniu.
4. Jednocześnie Redakcja zachowuje sobie prawo do zaproponowania na podstawie opinii własnych bądź recenzentów poprawek, od których realizacji przez autora uzależnia się ostateczną decyzję o publikacji.
5. Po ostatecznym zatwierdzeniu do druku tekst zostaje poddany redakcji merytorycznej, językowej oraz adiustacji.

 

 

Wzór recenzji >>>

 

 

Za udostępnienie formularzy, będących podstawą opracowania treści tej strony, dziękujemy redakcji „Kwartalnika Historii Kultury Materialnej”.