Zwycięski bój żołnierzy polskich o masyw Monte Cassino miał, oprócz znaczenia wojskowego, także duże znaczenie moralne i propagandowe. Większość żołnierzy 2. Korpusu Polskiego, zanim wstąpiła do Wojska Polskiego, przeszła w latach 1939–1941 przez sowieckie więzienia i łagry. Po wyprowadzeniu Armii Polskiej z ZSRR przez generała Władysława Andersa w 1942 roku Sowieci oskarżali żołnierzy polskich — zarówno z Armii Krajowej, jak i Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie — o unikanie walki z Niemcami. Ofiara polskiej krwi, która obficie zrosiła „czerwone maki” na Monte Cassino, zadawała kłam sowieckiej propagandzie.
W styczniu 1944 r. siły alianckie na Półwyspie Apenińskim rozpoczęły ofensywę, której celem było przełamanie tzw. linii Gustawa, jednym z kluczowych punktów oporu której było wzgórze Monte Cassino. Trzy natarcia sojuszników zakończyły się niepowodzeniem.
Dowodzone przez gen. Władysława Andersa oddziały 2. Korpusu Polskiego zaatakowały wzgórze w nocy z 11 na 12 maja, a 16 maja natarcie wznowiono. Obawiający się okrążenia Niemcy wycofali się z Monte Cassino i w czwartek, 18 maja 1944 r., do klasztoru wkroczyli polscy żołnierze. Otworzyło to siłom alianckim drogę do Rzymu, zdobytego 4 czerwca 1944 r.
Ilustracje:
1. Pocztówka z tekstem pierwszej zwrotki piosenki „Czerwone maki na Monte Cassino”.
2. Ruiny klasztoru Monte Cassino.
3. Żołnierze polscy w walce pod Monte Cassino.
4. Karpatczycy słuchają prawykonania Czerwonych maków w wykonaniu orkiestry, autora muzyki Alfreda Schütza.
5. Uroczystość poświęcenia Polskiego Cmentarza Wojennego w tzw. Dolinie Śmierci na Monte Cassino 1 listopada 1945 r. Poczet sztandarowy 4 Pułku Pancernego „Skorpion”.
6. Znaczek Poczty Polskiej z 2024 r. upamiętniający 80. rocznicę bitwy pod Monte Cassino.
Źródła: NAC, domena publiczna.
